عروة بن زبیر بن عوام، برادر عبدالله بن زبیر (رضی الله عنهم اجمعین)، امامی جلیلالقدر، بیتوجه به جاه و مقام و دنیوی، مشتاقِ درک دین، آموزشِ بندگان خدا و نیکی به مسمندان، و به غرقِ نماز شدن، مشهور بود؛ آن چنان که گویی که رخت از دنیا بربسته و سرایی دیگر گزیده است. نماد صبر و تقوی و رضا به رضای خداوند و ما قدّر الله بود. به همراه جمعی از یاران فرهیخته در حلقهای از مسجد نبوی- صلّي الله عليه وسلّم- در مدینه یا مسجدالحرام در ایام حج اعتکاف میکردند و حکیمانه و متکی بر پند حسنه، بندگان را به سوی خداوند فرامیخواند.
کپی رایت © 1405 پیام اصلاح . تمام حقوق وب سایت محفوظ است . طراحی و توسعه توسط IslahWeb